Geïnspireerd op Stabat Mater
Ondersteund door sterke handen
Droeve ogen, rode randen
Staat een moeder bij het graf
Huilend zonder klank of snikken
Schreeuwt haar hart, haar knieën knikken
Snijdt verdriet haar adem af
Leven schenken, en verliezen
Beide krijgt zij voor haar kiezen
Beide doet haar lijf’lijk pijn
Hoe graag zou zij willen ruilen
Dat haar kind hier stond te huilen
Zo hoort het toch ook te zijn
Wie wordt hier niet verdrietig
Voelt de onmacht, voelt zich nietig
Bij zo’n kwetsbaar oergeweld
Wij zijn allen ooit geboren
Niemand die niks heeft verloren
Of nooit is teleurgesteld
Door ’n oorlogssituatie
Ongeluk, discriminatie
Door ’n ziekte of ’n moord
Niemand die hier onbewogen
Naast haar staat met droge ogen
Onverschillig, onverstoord
Mag ik hier mee-resoneren
Mag ik huilen, mee ontberen
Mag ik delen in de pijn
Mag dit werkelijk verbinden
Het verlies van ’n beminde
Mag ik dichtbij-samen zijn
Dwaze moeders op de pleinen
In protest tegen verdwijnen
Samen droevig, samen kwaad
Vredesmacht in verre landen
Als ze op een bermbom stranden
Treuren wij om de soldaat
Lady Di, jong overleden
En van Gogh, hoewel omstreden
Laat ons delen in de pijn
Kinderen zomaar ontvoeren
Mensen door een aanslag vloeren
Laat ons dichtbij-samen zijn
Niemand kan verlies ontlopen
Leven kunnen wij niet kopen
Dat stemt tot bescheidenheid
Niemand zal de dans ontspringen
Deze weg valt niet te dwingen
Iedereen sterft op zijn tijd
Mag ik hier mee-resoneren
Mag ik huilen, mee ontberen
Mag ik delen in de pijn
Mag dit werkelijk verbinden
Het verlies van ’n beminde
Mag ik dichtbij-samen zijn
Oh ik geef mijzelf te wensen
Dat ik sterf omringd met mensen
Door mijn sterven aangeraakt
Dat ik enkel door te leven
Wat verbinding heb gegeven
Dan heb ik verschil gemaakt